Showing posts with label Education. Show all posts
Showing posts with label Education. Show all posts

Tuesday, October 13, 2026

A heavyweight quote on education


"Stay in college, get the knowledge. And stay there until you're through. If they can make penicillin out of moldy bread, they can sure make something out of you."

Muhammad Ali, legendary heavyweight boxing champion

This memorable quote was spoken by the legendary heavyweight boxing champion Muhammad Ali.

Muhammad Ali shared this piece of advice during an address to students at the New School for Social Research in New York City. The statement was featured in the "Words of the Week" section of Jet magazine on January 3, 1980.

Known for his witty rhymes and rhythmic speaking style, Ali used this clever scientific analogy—referencing how Alexander Fleming famously discovered the antibiotic penicillin from Penicillium mold—to encourage young people to value their education, persist through academic challenges, and recognize their own inherent potential.

વીસમી સદીના છેલ્લા દાયકાના આરંભકાળમાં, અમદાવાદની મણિનગર સાયન્સ કૉલેજમાં બી.એસસી.(ભૌતિકશાસ્ત્ર)ના અભ્યાસ દરમિયાન, આ અવતરણ ભૂરા રંગની સ્કૅચપેનથી ચોરસ કાગળ ઉપર લખીને, એ ટુકડો પ્રયોગપોથી(લૅબ-જર્નલ)ના મુખપૃષ્ઠ ઉપર ગુંદરથી ચિપકાવ્યો હતો. આ અવતરણ આજેય હાથવગું, હોઠવગું, અને હૈયાવગું છે.

Thursday, October 17, 2019

ગૂજરાત વિદ્યાપીઠનો શતાબ્દી પ્રવેશ

Photograph : Dr. Ashwinkumar / છબી : ડૉ. અશ્વિનકુમાર

૧૯૨૦માં મહાત્મા ગાંધી દ્વારા સ્થાપિત ગૂજરાત વિદ્યાપીઠ એક ઐતિહાસિક શૈક્ષણિક સંસ્થા છે. ગૂજરાત વિદ્યાપીઠ તા. ૧૮-૧૦-૨૦૧૯ના રોજ ૧૦૦મા વર્ષમાં પ્રવેશે છે. આ નિમિત્તે વિવિધ કાર્યક્રમોનું આયોજન કરવામાં આવ્યું છે.

ગૂજરાત વિદ્યાપીઠ, અમદાવાદ પરિસરમાં સવારે ૮-૦૦ કલાકે ધ્વજવંદન કરવામાં આવશે. ત્યારબાદ કુલપતિ સુશ્રી ઇલાબહેન ભટ્ટ સૌને વિદ્યાપીઠનાં ધ્યેયોની પ્રતિજ્ઞા લેવડાવશે અને સૌ સંઘગાન ગાશે. આ કાર્યક્રમ મયૂર બાગમાં યોજાનાર છે. ત્યારબાદ ૮-૩૦ કલાકે ગૂજરાત વિદ્યાપીઠ, અમદાવાદ પરિસરના સભાગૃહની સામેની જગ્યામાં આ દિવસ નિમિત્તે ૧૦૦ વૃક્ષોનું વાવેતર થશે. જેનું 'શતાબ્દી વન' નામાભિધાન કરવામાં આવશે. 

ગૂજરાત વિદ્યાપીઠની સ્થાપના જે બંગલામાં થઈ હતી તે જગ્યાએ એટલે કે ભીમભાઈ મહેતાનો બંગલો, પ્રીતમનગર પહેલો ઢાળ, કોચરબ ખાતે સવારે ૯-૩૦ કલાકે પ્રાર્થનાસભા યોજવામાં આવનાર છે. આ સ્થળે વિદ્યાપીઠનાં સ્મરણો યાદ કરવામાં આવશે. આ પ્રસંગે કુલપતિ ઇલાબહેન, કુલનાયક અનામિકભાઈ, કાર્યકારી કુલસચિવ ભરતભાઈ તેમજ બંગલાના મૂળ માલિક અને ત્રીજી પેઢીના વારસ શ્રી પ્રિયદર્શનભાઈ મહેતા સૌને આવકાર આપશે.

આ જ દિવસે સાંજે ૪-૩૦ થી ૫.૩૦ દરમ્યાન વિદ્યાપીઠનાં ૧૦૦ વર્ષની ઉજવણીના અનુસંધાને ભારતીય ટપાલ સેવા, ભારત સરકાર દ્વારા વિશેષ ટપાલ ટિકિટ અને ફર્સ્ટ ડે કવરનું વિમોચન મહાદેવ દેસાઈ સમાજસેવા સંકુલના ઉપાસના ખંડમાં યોજવામાં આવનાર છે. આ પ્રસંગે કુલપતિ ઇલાબહેન, વિદ્યાપીઠના ટ્રસ્ટીઓ, અધ્યાપકો, તેમજ વિદ્યાર્થીઓ બહોળી સંખ્યામાં ઉપસ્થિત રહેશે. આ પ્રસંગે પોસ્ટ-માસ્ટર જનરલ શ્રી આર.પી.ગુપ્તા; ચીફ પોસ્ટલ સુપ્રિટેન્ડેન્ટ (મુખ્ય કાર્યાલય) શ્રી સુનિલ શર્મા તેમજ સી.પી.એમ મેજર એસ.એન.દવે પણ વિશેષ આમંત્રિત તરીકે ઉપસ્થિત રહેશે.

આ ઐતિહાસિક દિવસની યાદરૂપે બહાર પાડવામાં આવનાર ફર્સ્ટ ડે કવરની સ્થળ પર વેચાણ-વ્યવસ્થા કરવામાં આવનાર છે.

Friday, August 19, 2016

'લોકભારતી'નું સરસ્વતીત્વ

સંવાદિતા
Photograph : Dr. Ashwinkumar / છબી : ડૉ.અશ્વિનકુમાર

સજ્જતા
Photograph : Dr. Ashwinkumar / છબી : ડૉ.અશ્વિનકુમાર

સહજતા
Photograph : Dr. Ashwinkumar / છબી : ડૉ.અશ્વિનકુમાર

Monday, October 26, 2015

ત્રિ'લોક' મિલન

Photograph : Dr. Ashwinkumar / છબી : ડૉ.અશ્વિનકુમાર

Photograph : Dr. Ashwinkumar / છબી : ડૉ.અશ્વિનકુમાર

Photograph : Dr. Ashwinkumar / છબી : ડૉ.અશ્વિનકુમાર

Photograph : Dr. Ashwinkumar / છબી : ડૉ.અશ્વિનકુમાર

Photograph : Dr. Ashwinkumar / છબી : ડૉ.અશ્વિનકુમાર

Photograph : Dr. Ashwinkumar / છબી : ડૉ.અશ્વિનકુમાર

Photograph : Dr. Ashwinkumar / છબી : ડૉ.અશ્વિનકુમાર


ઉપક્રમ : લોકસંગીતની સાક્ષીએ લોકભારતી અને લોકવિદ્યાલયનું સ્નેહમિલન        
આયોજક : લોકભારતી, સણોસરા; લોકવિદ્યાલય, વાળુકડના પૂર્વ વિદ્યાર્થીઓનો બૃહદ્દ પરિવાર
વિશેષ આકર્ષણ : યુવા કલાકાર ઋષભ આહીરનું લોકસંગીત   
તારીખ : ૨૫-૧૦-૨૦૧૫, રવિવાર
સ્થળ : સમર્પણ વાડી, કલ્પ શીતાગાર પાસે, દહેગામ-બાયડ માર્ગ

Friday, September 5, 2014

એક રૂપિયાનું મૂલ્ય સતત વધતું રહ્યું છે! // ડૉ. અશ્વિનકુમાર


સંસ્થાના મધ્યસ્થ ગ્રંથાલયમાં ધ્યાનસ્થ થવા જઈ રહ્યો હતો. અમદાવાદના પશ્ચિમ વિસ્તારમાં રહેતી, મારી એક પૂર્વ વિદ્યાર્થિનીએ મને રસ્તામાં જ અટકાવ્યો. મેં એને અટકાવી. કારણ કે, એ મને પગે લાગવા જતી હતી. કોઈ મને પગે લાગે એટલે મને બહુ જ સંકોચ થાય છે. કારણ કે, હું કોઈ સાધુ-બાવો કે મૌલવી-પાદરી નથી. અરે, યતિ-સંન્યાસી કે પ.પૂ.ધ.ધૂ. ૦.૧૦૦૮ પણ નથી! જોકે, મેં એને એક વાક્યનો ઉપદેશ તો આપી દીધો : "કોઈને પગે લાગવું નહીં, કોઈને પગે લગાડવા પણ નહીં!" એણે પહેલાં સ્મિત કર્યું. પછી વાત કરી : "મને નોકરી મળી ગઈ છે."

કોઈ વિદ્યાર્થી 'બેરોજગારી' નામના શબ્દમાંથી પહેલા અક્ષરને ઊંચકીને ફેંકી દે ત્યારે સૌથી વધુ આનંદ એના અધ્યાપકને થવો જોઈએ. મને પણ આ આનંદ લાધ્યો. મેં એને કહ્યું : "બહુ સરસ, ખૂબ અભિનંદન". તેણે મારા અભિનંદનને આભારસૂચક સ્મિત દ્વારા ઝીલવાનો સફળ પ્રયાસ કર્યો. ત્યાર બાદ એણે એક જ શ્વાસે કેટલાક શબ્દો ઉચ્ચાર્યા : "મારી પ્રથમ નોકરીનો પહેલો મહિનો પૂરો થયો છે. તેનો પહેલો પગાર પણ મને મળી ગયો છે. આ પગારનું મારે મન વિશેષ મહત્ત્વ છે. તમે પણ આ માટે નિમિત્ત બન્યા છો." આટલું બોલીને તેણે પાકીટમાંથી એક રૂપિયાનો એક સિક્કો કાઢ્યો અને કહ્યું : "આ રૂપિયો મારા પહેલા પગારનો છે. તમારા પ્રત્યે સદ્ભાવ વ્યક્ત કરવા માટે આ એક રૂપિયો તમને આપું છું. સારા શુકન ગણીને એને સ્વીકારશો."

હું આશ્ચર્યથી ચકિત અને સ્નેહથી ગદ્ગદિત થઈ ગયો. મેં એણે વ્યક્ત કરેલા ઋણસ્વીકારનું માન રાખીને ધનસ્વીકાર કર્યો. આ એક એવું ધન હતું, જેણે મને ધન્ય બનાવી દીધો. એક રૂપિયાના આ સિક્કાને એક પણ ખૂણો ન હોવા છતાં, મેં તેને તમામ ખૂણેથી ધારી-ધારીને અવલોક્યો. એક રૂપિયાથી અનેક હજાર ગણા રૂપિયાનો પગાર મેળવતો હોવા છતાં આ રૂપિયો મને મહામૂલો લાગ્યો. એ સિક્કો મારા ખિસ્સાનો હિસ્સો બની ગયો. પળે પળે હું એ સિક્કાનો ભાર નહીં, પણ તેનું ‘વજન' અનુભવતો રહ્યો.

મેં એ રૂપિયાને ઘણા બધા દિવસ ખૂબ જ કાળજીપૂર્વક સાચવ્યો. પણ એક દિવસ ન બનવાનું બની ગયું! હું અધ્યયનકાર્યમાં વ્યસ્ત (કે પછી અસ્તવ્યસ્ત!) હતો. એટલામાં જ એક વિદ્યાર્થી આવ્યો. મારી ભાવિ વર્ગકાર્ય માટેની વર્તમાન તૈયારીને ભૂતકાળ બનાવતા તેણે મને કહ્યું : "પાંચ રૂપિયાના છૂટા મળશે?" મેં સ્વ-ભણતરનું મુખ્ય કામ પડતું મૂકીને 'પરચૂરણ' કાર્ય હાથમાં લીધું. એ માટે ખિસ્સામાં (પોતાના જ તો વળી!) હાથ નાખ્યો. મેં બે-બે રૂપિયાના બે સિક્કાની સાથે પેલો એક રૂપિયાનો સિક્કો મેળવી દીધો. પાંચ રૂપિયાનું પરચૂરણ તૈયાર થઈ ગયું. એ વિદ્યાર્થીને છૂટા પૈસા આપતાની સાથે જ એ એક રૂપિયો મારાથી કાયમ માટે છૂટો પડી ગયો.

મેં જિંદગીમાં પહેલી વખત કોઈ નાણાકીય લેવડદેવડ અંગે દુઃખ અનુભવ્યું. એ પીડા પણ ફક્ત, કેવળ, માત્ર એક રૂપિયા માટે! આમ જોવા જઈએ તો મેં પાંચ રૂપિયાના બદલામાં જ પાંચ રૂપિયા આપ્યા હતા. પણ, મને આ વિત્ત-વ્યવહાર સંદર્ભે આદાનપ્રદાન ઓછું અને નાદાનપ્રદાન વધારે લાગ્યું હતું! મારી શૈક્ષણિક કારકિર્દીમાં આ એક રૂપિયો મૂડી રોકાણ સમાન હતો, જે હવે મારા માટે રૂડી મોકાણ સમાન બની ગયો હતો!

આમ તો એ રૂપિયાની કોઈ ઝાઝી કિંમત નહોતી. પણ તેનું નોખું મૂલ્ય તો હતું જ. આથી મેં આ ઘટનામાંથી સમાધાન નામનું તત્ત્વ શોધી કાઢ્યું. એ વિદ્યાર્થિનીએ મારી વિદ્યાપીઠમાં પત્રકારત્વની પારંગત પદવી મેળવી હતી. મેં એના લઘુ શોધનિબંધના માર્ગદર્શકની જવાબદારી પણ નિભાવી હતી. એ વર્ષ ઈ. સ. ૨૦૦૨નું હતું. આથી મેં એ વિદ્યાર્થિની અને એ ખોવાયેલા(?) રૂપિયાની કાયમી યાદગીરીરૂપે એક 'સ્મારક' બનાવવાનું નક્કી કર્યું. આ માટે મેં એક એવા રૂપિયાની શોધખોળ આદરી, જેની પર એ વર્ષ એટલે કે ૨૦૦૨ અંકિત થયેલું હોય. બહુ થોડા પ્રયત્નોના અંતે મેં ઈ. સ. ૨૦૦૨નું જન્મવર્ષ ધરાવતો એક રૂપિયાનો સિક્કો શોધી કાઢ્યો.

મારે આ સિક્કો મારી નજર સામે રાખવો હતો. એ માટે મેં એને મારા કાર્યાલયના મેજ ઉપરના પારદર્શક કાચની નીચે, ગાંધીજીની તસવીરની બાજુમાં ગોઠવી દીધો. આજે પણ સત્યના સંબંધ સમાન ગાંધીજીની છબી સાથે શિક્ષક-વિદ્યાર્થીના સંબંધના સત્ય સમાન એ રૂપિયો શોભી રહ્યો છે.

આપણે રૂપિયાનું સ્થૂળ મૂલ્ય જ જાણતા હોઈએ છીએ. તેનું સૂક્ષ્મ મૂલ્ય તો માણવાનું હોય છે. આટલાં વર્ષોમાં પગાર તો ખૂબ મેળવ્યા છે પણ રૂપિયો તો આ એક જ કમાયો હોઉં એવું લાગે છે. આપણે વર્તમાનપત્રોમાં છાશવારે એવું વાંચીએ છીએ કે રૂપિયાનું મૂલ્ય ઘટતું જાય છે, પણ મારી પાસે રહેલા એ એક રૂપિયાનું મૂલ્ય મને તો સતત વધતું જણાયું છે!

....................................................................................................................
સૌજન્ય:

એક રૂપિયાનું મૂલ્ય સતત વધતું રહ્યું છે!
'દૃષ્ટિ' (ISSN 0971-6629)
'શિક્ષક-વિદ્યાર્થી સંબંધ-સ્મૃતિ' વિશેષાંક, અંક : ૦૯, વર્ષ : ૪૦, સપ્ટેમ્બર, ૨૦૦૪
પૃષ્ઠ : ૦૩-૦૪ 

પુનર્મુદ્રણ :
એક રૂપિયાનું મૂલ્ય સતત વધતું રહ્યું છે!
'ઓપિનિયન' વિભાગ, 'ઓપિનિયન સામયિક, યુકે', ૦૫-૦૯-૨૦૨૦

Wednesday, June 26, 2013

વાલીની 'જળપરીક્ષા', વિદ્યાર્થીની 'આકાશપરીક્ષા', અને વ્યાખ્યાતાની 'અગ્નિપરીક્ષા'!

ડૉ. અશ્વિનકુમાર
અધ્યાપક, 
પત્રકારત્વ અને સમૂહ-પ્રત્યાયન વિભાગ,
ગૂજરાત વિદ્યાપીઠ, આશ્રમ-માર્ગ, અમદાવાદ

.................................................................................

બીજાં વર્ષોથી ખાસ કાંઈ નોખું નહીં એવું, ઈ.સ. ૨૦૦૪-૨૦૦૫નું એ વર્ષ હતું. તારીખિયા ઉપર દૃષ્ટિ કરો તો એને ચોમાસાની ઋતુ ગણવી પડે. આકાશ સામે નજર માંડો તો એ દિવસોમાં પણ વરસાદ નહોતો. શિક્ષણમાં તેજનું પ્રમાણ તો માપી રહ્યો નહોતો પણ વાતાવરણમાં ભેજનું પ્રમાણ પામી રહ્યો હતો. વગર શરીરશ્રમે પરસેવો પાડતાં-લૂછતાં, આવી એક કોરીધાકોર બપોરે વર્ગખંડમાં જ્ઞાનના નામે માહિતીનું પૂર લાવવાનો ભરપૂર પ્રયત્ન કરી રહ્યો હતો. હું પાછો પત્રકારત્વ અને સમૂહ-પ્રત્યાયનનો વ્યાખ્યાતા ખરો ને, એટલે એવો વિશેષ આગ્રહ રાખું કે હું બધા વિદ્યાર્થીઓ ઉપર આંખ ફેરવ્યા કરું, પણ દરેક વિદ્યાર્થી મારી સામે નજર માંડી રાખે. આવું કરવાથી વર્ગમાં 'નયનસેતુ' સ્થાપિત કર્યાનો આભાસી આનંદ લઈ શકાય.

આમ છતાં, 'શિસ્તાચાર એ જ શિષ્ટાચાર'ના ધ્યાનમંત્રને મ્યાનમંત્રમાં નાખી દઈને, પત્રકારત્વનો એક વિદ્યાર્થી આંખથી કેવળ અધ્યાપક નહીં, કશુંક વ્યાપક જોઈ રહ્યો હતો! તે બારીમાંથી દેખાતું ઊભું લંબચોરસ આકાશ નિહાળી રહ્યો હતો. આ  વિદ્યાર્થીનું ધ્યાન મારી સામે નહોતું એટલે મારું ધ્યાન વારે ઘડીએ એની સામે જતું હતું. જેના કારણે અન્ય વિદ્યાર્થીઓ પણ તેની સામે વધારે અને મારી સામે ઓછું જોવા લાગ્યા. આમ, સમગ્ર વર્ગખંડમાં સવિનય ધ્યાનભંગની ચળવળ જોર પકડવા લાગી. નિર્ધારિત અભ્યાસ-મુદ્દાને સીમિત સમયમર્યાદામાં ન્યાય આપવાનો (સાચો શબ્દ : 'પતાવી દેવાનો') હોવાથી  એ વખતે તો એ વિદ્યાર્થીને રોકવા-ટોકવાનું ઉચિત ન લાગ્યું. એટલામાં જ નાનકડા વિરામ સારુ ઘંટ વધુ જોરથી ટનટન્યો.

વર્ગમાંથી  'મુક્ત' થઈને વિદ્યાર્થીઓ બહાર નીકળ્યા કે તરત જ મેં એ વિદ્યાર્થીને રોક્યો, બાજુમાં બોલાવ્યો, ખાનગીમાં પૂછ્યું : "આજે તમારું ધ્યાન વર્ગમાં નહોતું?" મારો સવાલ ઊભો હતો તો પણ એ વિદ્યાર્થીનો જવાબ ઊગ્યો જ નહીં. મેં ભાષાનું વસ્ત્ર બદલીને એ જ પ્રશ્નને ફરીથી સામે ધરી દીધો : "ભાઈ, કંઈ મૂંઝવણમાં છો ?" ઉત્તર ન મળ્યો. થોડું મૌન સંભળાયું. ઊંચી નજરે અને નીચા અવાજે એ બોલ્યો : "સાહેબ, સાવ સાચું કહું તો આજે ભણવામાં સહેજે મન ચોંટતું નથી. ચોમાસાના દહાડા છે, પણ વરસાદનું ઠેકાણું નથી. ખેતરમાં વાવણી કરી દીધી છે, પણ વાદળાં વરસતાં નથી. બાજુમાં મોટા ખેતરવાળા પાસે ટ્યૂબવેલ છે. આટલા દિવસ તો તેમની પાસેથી ભાડે પાણી લઈ ચલાવ્યું પણ ... "

આટલું બોલ્યા પછી, થોડી ભીની આંખે અને વધારે સૂકા ગળે, એ વિદ્યાર્થીએ વાતના ગાડાને આગળ હડસેલ્યું : " ... મેં ખબર પૂછવા આજે સવારે ઘરે ફોન કર્યો તો મારા બાપાએ કહ્યું કે, 'આપણે જેમના બોરનું પાણી ભાડેથી વાપરતા હતા તેમના બોરની મોટર બળી ગઈ છે. તેને સમુંનમું કરાવતાં વખત જાય એમ છે. હવે આપણે પાણી તાબડતોબ ક્યાંથી લાવીશું?' " જાતને માંડ કાબૂમાં રાખીને એણે કબૂલાત કરી : "સાહેબ, સવારથી વરસાદ પડે એની રાહ જોઈ રહ્યો છું. વર્ગમાંથી પણ આકાશ જ જોતો હતો." આટલું બોલતાં એની આંખો ચોમાસુ બની ગઈ. આંસુ એના ગાલ ઉપરથી નહીં, મારા દિલ ઉપરથી વહેતાં અને અંગારગોળા બની દઝાડતાં હોય એવું લાગ્યું. એનાં અશ્રુથી મારી ખરેખર અગ્નિપરીક્ષા થઈ. વાક્ય તો પૂરું થઈ ગયું પણ વાત પૂરી થઈ શકે એમ નહોતી એટલે એણે છાત્રાલયની દિશા ભણી, ધીમાં પણ મક્કમ નહીં એવાં, ડગ માંડ્યાં. હવે ડગી જવાનો વારો મારો હતો. જગતના તાત અને એ તાતના પુત્રની વ્યથાનાં વીતક જોવાં-જાણવાં માટે હું સંપૂર્ણ અપૂર્ણ હતો.

વરસાદ પડે એટલે કામકાજના સ્થળે દાળવડાં, રસ્તાની ધારે મકાઈડોડા, અને ઘરના રસોડે ભજિયાં ખાવાની મજા આવે એવી શહેરી માનસિકતા ધરાવતા માણસ તરીકે, મને વરસાદ ન પડે તો પાકનું બીજમરણ થઈ જાય એવી ગ્રામીણ વાસ્તવિકતા કેવી રીતે સમજાય? અહીં, કેટકેટલી અવળી ગંગા વહી ગઈ : પ્રશ્નમાંથી જવાબ નહીં, જવાબમાંથી પ્રશ્ન મળ્યો. પરીક્ષા વિદ્યાર્થીએ લીધી, શિક્ષક અનુત્તીર્ણ થયા. વિદ્યાર્થીઓ પરીક્ષા પહેલાં શીખે, અહીં શિક્ષક પરીક્ષા પછી શીખ્યા. શિક્ષકે શીખવેલું સઘળું ભૂલી જવાય, પરંતુ વિદ્યાર્થીએ શિખવાડેલું થોડું પણ કાયમ યાદ રહી જાય!

શિક્ષણનું ચાર તાસનું સમયપત્રક સ્વીકારનારા આપણે, સમાજનું બાર માસનું જીવનચક્ર સમજનારા બનીએ એ જરૂરી છે. આપણાં અધ્યયન-અધ્યાપનને સત્રમાં સીમિત નહીં, ક્ષેત્રમાં વ્યાપ્ત કરવાની જરૂર છે. વિદ્યાર્થીના વાલીના નામને જાણવા આપણું હાજરીપત્રક જોવું પડશે, પણ વિદ્યાર્થીના વાલીના કામને સમજવા એમનું હોજરીપત્રક તપાસવું પડશે. શિક્ષક  આજીવન વિદ્યાર્થી હોય છે પણ વિદ્યાર્થી સજીવન શિક્ષક હોય છે એનું શું? વિદ્યા-વાડીમાં વરસો વહાવતાં-વળાવતાં, વિચરતાં-વિચારતાં, આવો કોઈ વિદ્યાર્થી 'અગ્નિપરીક્ષા' કરી જાય તો આપણા શિક્ષકત્વનો ફેર પ્રગટ થાય, નહીં તો ફેરો ફોગટ જાય !

.................................................................................

સૌજન્ય : 

'અભિદૃષ્ટિ' (ISSN 0971-6629)
જુલાઈ, ૨૦૧૨, પૃ. ૨૫-૨૬